نایب رئیس حزب اعتماد ملی: چه چیزی را می خواهید تضمین کنید؟ فقط دسترسی به آمریکا!


به گزارش گروه دیگر رسانه های خبرگزاری فارس، اعتماد ملی نایب رئیس این حزب گفت: در قراردادهای بین المللی ضمانت های ابدی معنا ندارد و نباید از برجام چنین انتظاری داشت.

اسماعیل گرامی مقدم در روزنامه اعتماد می نویسد: «نمی توانی دستت را در آن دایره بگذاری/ نمی توانی به عهدت تکیه کنی»; حافظ شیرین سوهان با استفاده از این عبارات از ضعف، ناامنی و بی ثباتی جهان صحبت می کند. برخی نگران و مخالفان بریم در داخل به بهانه اینکه در بوق مخالفت با بریم و خروج از NPT و قطع همکاری های بین المللی تضمین های لازم را از سوی آمریکا و اروپا نمی دهند. دلیل اصرار این مخالفان به دادن تضمین های لازم در بهترین حالت خوش بینانه است، زیرا آنها درک عمیقی از توافقات بین المللی و روابط جهانی ندارند. بررسی تحلیلی قراردادهای دوجانبه و چندجانبه ایران و سایر کشورها نشان می دهد که هرگز نمی توان به دنبال تضمین های عینی و خدشه ناپذیر بود.

وی افزود: تفاهم ۱۰۰ درصد وجود ندارد و عقل سلیم نباید انتظار تضمین های قطعی از توافقات بین المللی داشته باشد. قرارداد الجزایر بین ایران و عراق در سال ۱۹۷۵ و قراردادهای صدام با کویت نمونه های منطقه ای از این تعهدات است. بنابراین، اگر یک سیاستمدار یا دولتی قصد داشته باشد تضمین کند که قراردادها برای همیشه باقی خواهند ماند، ممکن نیست. این در حالی است که قبل از انتخابات سال ۱۴۰۰ برخی افراد و جریان ها نقش دولت قبل را ایفا کردند و اعلام کردند که اقتصاد و موجودیت کشور را به تحریم گره نخواهند زد. امروز باید از این افراد بپرسیم که آن همه وعده چه شد و چرا نتوانستند مشکلات اقتصادی را حل کنند؟

این تحلیل سوالاتی را مطرح می کند: ۱. چرا دولتمردانی که مدعی محتاط بودن و حامیان آنها بودند، هر زمان که ضمانت معامله با آمریکا را خواستند، گفتند “امضای کری تضمین است” و “غیرممکن است” ایالات متحده به وعده خود عمل کند؟” و این کار را انجام ندهد. آیا این ادعاهای نادرست بی سواد بود یا عمدی برای فریب آنها؟

۲- اگر به تضمین تعهدات آمریکا مطمئن نبودند (که مورد اعتماد نبود و تجربیات به گونه ای دیگر صحبت می کرد) چرا این همه امتیاز هسته ای برای لغو ۱۵۰۰۰ سانتریفیوژ از ۱۹۰۰۰ سانتریفیوژ، ارسال ۹۷۰۰ کیلوگرم اورانیوم غنی شده ۱۰ هزار کیلوگرم بیرون و راضی به ۳۰۰ کیلوگرم، بتن ریزی رآکتور اراک، توقف تولید سانتریفیوژهای پیشرفته و امثال آن، به صورت یک طرفه و قبل از شروع بریم؟ و طرف ایرانی را قبل از تخلفات آمریکا خالی کرد؟

۳. اگر برجام شروع به نقض همین دولت اوباما و اعمال تحریم های مختلف از جمله تحریم های ویزا، سیسادا و آیسا کرد و بعداً به تحریم های کاتسا کشیده شد، پس وقتی برجام (یعنی لغو تحریم ها) حداقل تضمین را دارید؟

۴- بدون حل مسئله ضمانت و سرنوشت عبرت آموز فوت بریم یا اعطای چک های برگشتی، چرا قبول قرارداد دیگری و زمانی که آمریکا آمادگی ارائه ضمانت نامه معتبر را ندارد؟ دغدغه امثال مکدمی (که مدتی بعد از قیام سبز فراری بود) و خارج از کشور بود، رفع تحریم ها یا بازگشت آمریکا به برجام و دسترسی به مکانیزم ماشه (بازگشت خودکار) است. تحریم ها)؟!

۵. مشکلات اقتصادی امروز ناشی از مسئولیت پذیری با برجام است یا اصرار ۸ ساله دولت برای تعلیق همه مسئولیت ها و توقف تولید و انباشته شدن مشکلات مدیریتی؟!

منبع: روزنامه کیهان

انتهای پیام/




این را برای یک صفحه جلد پیشنهاد دهید