از جمله زبان؛ فراتر از شعر و ادبیات




او خردمندی بود که فقط در لحظه های شعر شیدایی می شد، نه به خاطر شیدایی دیگری، چون شعرهایش هم همه حکمت است، پس اگر باید مقایسه کرد، چون جنبه زبانی اش ادبیات را فربه می کند. و شعر بهتر است او را با فردوسی مقایسه کنیم، اگرچه حافظ از نظر موسیقی درونی بی شک حافظ است و خودش گفته است: «شعر در من مجموعه پنهان موسیقی است». «قرار بود آهنگساز شوم، اما فقر فرهنگی و مادی خانواده ام چنین فرصتی را به من نداد. شعر و موسیقی او نباید زبانش را بپوشاند.